Tussen riet en stilte – mijn passie voor libellenfotografie
Er is iets magisch aan een zomeravond aan de rand van een vennetje, wanneer het zonlicht zacht over het water glijdt en de wereld even lijkt stil te staan. Het is op dat soort momenten dat ik me het meest verbonden voel met de natuur – en vooral met een van haar meest fascinerende bewoners: de libel.
Mijn liefde voor libellen begon ongemerkt. Tijdens wandelingen in de buurt, vaak met mijn camera om de nek, werd ik steeds opnieuw gefascineerd door hun gracieuze bewegingen en fonkelende vleugels. Ze zweven als kleine helikopters door de lucht, schieten razendsnel over het wateroppervlak, en dan ineens – alsof de tijd bevriest – gaan ze even zitten. Dat zijn de momenten waarop alles samenkomt: licht, stilte, geduld… en de klik van mijn camera.
Wat me raakt aan libellen is hun kwetsbare kracht. Ze leven maar kort, maar in die tijd stralen ze een wonderlijke schoonheid uit. Elk soort heeft zijn eigen kleurenpalet, zijn eigen gedrag, en juist dat maakt het fotograferen ervan zo bijzonder. Geen enkele ontmoeting is hetzelfde. Soms zit ik minutenlang verstopt tussen het riet, wachtend tot één libel precies goed landt – en andere keren word ik zomaar verrast, als eentje plotseling naast me neerstrijkt.
De omgeving waarin ik fotografeer – vaak gewoon in mijn eigen regio – is voor mij een bron van rust en verwondering. Ik hoef niet ver te reizen om iets bijzonders te zien. De natuur is er, als je er oog voor hebt. En met mijn foto’s probeer ik die stille schoonheid vast te leggen en te delen. Niet om te imponeren, maar om te laten zien hoe dichtbij het wonder van de natuur eigenlijk is.
Libellen hebben me geleerd om beter te kijken, om geduld te hebben, en om tevreden te zijn met het moment. Elke foto is een herinnering aan een korte ontmoeting – een samenspel tussen licht, natuur en tijd.
